Onderschat ze niet

Vanmorgen in de kerkdienst stonden we stil bij hoe mensen in de wereld afzien. Het is zo erg allemaal. We staken een kaars aan tegen het figuurlijke gitzwarte donker en verzamelden onze dromen voor een betere wereld. Vrede!, schreef iemand. Verdraagzaamheid, een ander. Respect, liefde. Goede leiders. Elk kind een warme thuis. Allemaal kaartjes rond de kaars.

Ik vroeg vervolgens of één van de kinderen mij wou helpen om er een paar voor te lezen. Achteraan ging een vingertje omhoog van een klein meisje. Oei, dacht ik: kàn ze wel lezen? Ik vroeg het haar en ze knikte overtuigd. Haar papa bevestigde het. Oké, kom maar. Sommige handschriften bleken wel een beetje moeilijk leesbaar, voor mij ook trouwens, dus zij mocht de duidelijkere kaartjes kiezen. En ja, haar heldere stemmetje las het één na het ander. Zelfs "respect" kwam eruit alsof ze dat woord zelf ook gebruikt. En het jouwe?, vroeg ik. Ik kan wel nog niet schrijven, zei ze parmantig en zonder verlegenheid. Maar ik kan wel tekenen! Alleen ik moet nog nadenken wat. Oké, ik ben benieuwd, zei ik. Neem je tijd.

Na de dienst zag ik haar tekening erbij liggen. Een mooi huis met blije mensen. Onderschat ze niet, die kleintjes. Ze weten heel goed wat er nodig is. Zij helpen ons er een tekeningske bij te maken, zodat het voor iedereen duidelijk is.