Verborgen

Je woont in Leuven, een stad vol troeven en tevredenheid, vol kansen en geluk. Je komt uit een gezin met naam, vond een goede job, een lieve partner. Alles oké. Meer willen we vaak ook niet weten. Allemaal in orde. Je komt niet uit een oorlogsland, je zit niet in een rolstoel. Je bent hier geboren en getogen, spreekt de taal. Kortom, niets aan de hand. Je doet je boodschappen, mensen vragen: "alles goed?" Mja, wat zeg je dan? "Ja, alles goed." Niks opvallends. Och ja, het weer kon beter en je moeder wordt oud. Blabla en we kunnen weer verder.

Wat zeur je dan?, zeg je tegen jezelf. Want er is juist zoveel aan de hand. Er is die lange schaduw die niemand weet of ziet. Niet wil zien. Die je zelf niet wil. Waar je nog altijd voor naar de psycholoog moet. Want anders kom je botweg je deur niet meer uit, of je bed. Die donkere schaduw van opstapelende ellende. Misbruik in je jeugd. Narcisme bij je partner. Gepest op je werk. Overal triggers. Elke prikkel eigenlijk teveel. Maar je slikt het allemaal weg en doet normaal. Mensen begrijpen het toch niet. Verbergen lukt meestal, maar je lijf is doodop.

Door die stad vol troeven en tevredenheid ga jij als een vreemde terwijl je niet opvalt. Wat een eenzaamheid.

"Als je bidt, ga maar in je binnenkamer, en God die in het verborgene woont, is daar om naar je te luisteren." God kiest het wel uit. Hij houdt ook niet van schone schijn, hij zoekt mensen op in hun eenzaamheid.

En zo wil ik ook graag bij je zijn als ik mag.

Ds. Petra Schipper

Foto: Tom Barrett, Unsplash